Rzeczywistość (1)

… czyli co wiemy o naszym otoczeniu

.

1.    Właściwości otoczenia: grawitacja i elektromagnetyzm.

    Z punktu widzenia fizyki klasycznej wyróżniamy dwie właściwości naszego otoczenia: grawitację i elektromagnetyzm.  W uproszczeniu, grawitację rejestrują zmysły: dotyku, smaku, węchu i zapachu, elektromagnetyzm rejestruje ludzkie oko. Fizykom nie udało się stworzyć teorii, która tłumaczyłaby zachowanie ciał w jednej i drugiej właściwości jednocześnie. Wszystkie próby ich zunifikowania kończyły się niepowodzeniem i póki co mamy dwa odrębne porządki. W szczególności zachowanie światła tłumaczymy czasem jego przynależnością do właściwości grawitacyjnej (światło jako strumień cząsteczek), a czasami przynależnością do właściwości elektromagnetycznej (światło jako fala). Raz tak, a raz tak, zależy co nam w danej sytuacji bardziej pasuje. Takie postępowanie wydaje się nielogiczne, dlatego uważany za największego uczonego wszechczasów Isaac Newton (1643-1727) dyskredytował i ośmieszał teorie falową światła Huygensa. Światło według niego jest tylko strumieniem cząstek (i nie jest falą), ale następcy Newtona zmuszeni byli odmówić największemu uczonemu racji. Wbrew Newtonowi dualizm światła obowiązuje do dziś.

.

2. Oko – odbiornik zaburzeń elektromagnetycznych

    Jeśli o dowolnym obiekcie mówimy, że JEST to oznacza, że rejestrują go nasze zmysły (bezpośrednio lub przez przyrządy). Zmysły (i przyrządy) rejestrują wyłącznie ZABURZENIA PÓL: elektromagnetycznego (widzenie) lub grawitacyjnego (dźwięk, smak, zapach i dotyk). Obiekty są, według fizyków, zaburzeniami pól. Nasze oko rejestruje tylko niektóre zaburzenia jednej z właściwości naszego otoczenia. Jeśli nie ma zaburzenia to nie ma nic, nic nie rejestrujemy. Powtórzmy: nasze zmysły odbierają tylko i wyłącznie niektóre ZABURZENIA.

  Rejestracja oka polega na przyjęciu sygnału (bodźca) z otoczenia i przetworzeniu go w obraz. Obraz jest produktem PRZETWORZONYM naszego otoczenia, a nie prawdziwym otoczeniem. Obraz, który widzimy  jest przetworzonym sygnałem, w tym przypadku falą elektromagnetyczną, a nie rzeczywistością czyli fizycznymi obiektami. Obiekty “powoływane są do życia” dopiero przez nasze emocje. Emocje łączą luźne nielogiczne zlepki sygnałów w jedną całość, którym potem nasza wyobraźnia nadaje sens. Ludzkie oko przetwarza  bodziec elektromagnetyczny na obraz, ale można też wyobrazić sobie przetwarzanie tego sygnału w cokolwiek innego. Przetworzoną przez oko falę nazywamy fizyczną rzeczywistością, obiektami, przedmiotami. Z fizycznego punktu widzenia dom, który widzisz i drzewo, które obok niego rośnie … psia buda i ujadający na łańcuchu Burek, krowy pasące się na łące, kałuża wody … grzybiarz wychodzący z koszem grzybów z lasu i dziewczyna w kusej spódniczce są tylko falami elektromagnetycznymi.

.

3. Rodzaje oczu

    Biolodzy twierdzą, że u kręgowców oko jest tylko uwypukleniem mózgu. Mózg wystawił własny czujnik na zewnątrz organizmu, który jest jego obudową. Ten czujnik odbiera i przetwarza niektóre zaburzenia otoczenia, które potem nazywamy obrazem.

    Oko ludzkie składa się z ok. 7mln czopków i ok. 123mln pręcików. Pręciki odpowiadają za ostrość obrazu, a czopki – za kolory. A w jaki sposób przekształcają fale elektromagnetyczne inne zwierzęta? Nasi najbliżsi “krewni” postrzegają trochę podobnie jak my. Nie jest to taki sam obraz, bo na przykład ostrość widzenia sokoła wędrownego pozwalałaby mu czytać gazetę z odległości 30m, a odwrotnie słonie – mają wzrok tak słaby, że mylą własne potomstwo z hienami, z kolei krety widzą tylko odcienie. Oczy niektórych zwierząt pozbawione są czopków, więc postrzegają świat wyłącznie w odmianach szarości, np. ● nasi “domownicy”: pies i kot niemal nie widzą kolorów, ● krowy ani byki nie widzą czerwieni, ● konie i kozy – nie widzą błękitu, dla nich niebo jest szare, ● owce nie widzą ani błękitu, ani czerwieni, ● szopy, chomiki złociste, aligatory – mają świat czarno-biały, ● jeż – widzi tylko kolor żółto-brązowy, ● wiele małp nie widzi czerwieni. Wiele ptaków widzi, niewidoczne dla człowieka, promieniowanie ultrafioletowe. Nawet nie domyślamy się jaki to może być obraz.

    Ale już u owadów oczy mają zupełnie inną budowę, tak zwaną złożoną: pszczoła ma na przykład 5.000 oczu, a ważka – 30.000. Pszczoły nie widzą czerwieni, za to mogą postrzegać niewidoczny dla człowieka ultrafiolet. To co my nazywamy kolorem białym dla pszczoły jest przynajmniej dwudziestoma różnymi kolorami bardzo różniącymi się od białego. Żółto-białe stokrotki są dla pszczoły błękitnozielone; żółte: strącznik, rzepak i gorczyca są odpowiednio: strącznik – żółty, rzepak – lekko purpurowy, gorczyca – intensywnie purpurowa. Pszczoła ponadto nie potrafi rozróżniać najprostszych geometrycznych kształtów, za to bezbłędnie to robi ze złożonymi kształtami kwiatów – ale tylko kiedy leci w poszukiwaniu kwiecia, w drodze powrotnej traci tę zdolność. Gupik kiedy patrzy w górę widzi tylko kolor zielony.

    Każde z oczu owada może pracować niezależnie. Rodzajów tych oczu złożonych wyróżniamy przynajmniej cztery: ● dzienne oko pszczoły (oczy pojedyncze odgrodzone od siebie w sposób nieprzepuszczający światła) – pszczoła nie widzi ani nieba ani gwiazd na nim, ● nocne oko motyla nocnego (światło przechodzi przez ścianki między oczami pojedynczymi i zbiera się w komórce wzrokowej) – ćmy doskonale widzą gwiazdy, ● lustrzane oko raków (bardzo silna koncentracja światła w jednej komórce wzrokowej) – górną część ich oka jest lusterkiem, nie widzą światła dziennego, ● oko muchy domowej (światło pada w każdym oku na kilka komórek, które połączone są z innymi komórkami innych oczu) – ale mucha owocowa widzi tylko trzy odmiany szarości (a człowiek około 300). Co “widzą” owady? Na podstawie budowy oka możemy jedynie domyślać się, że jest to świat zupełnie różny od ludzkiego choć jest tak samo prawdziwy jak nasz ludzki.

.

Oko termiczne.

    My ludzie odczuwamy temperaturę przez powierzchnię skóry. Wkładamy dłoń do wody, żeby przekonać się o jej temperaturze. W ten sam sposób nabywamy wiedzy, że ogień jest gorący, a lód – zimny. Dzieje się tak ponieważ w naszej skórze na każdym centymetrze kwadratowym skóry znajdują się średnio trzy punkty termiczne. Za to u grzechotnika w jednym punkcie tak zwanym “oku termicznym” jest tych punktów 150 tysięcy. Grzechotnik widzi świat okiem termicznym, a nie “normalnymi” oczami. Zasłonięcie jego “normalnych” oczu nie powoduje zmian w jego zachowaniu; za to zakrycie “oka termicznego” czyni go ślepym. To oko rozróżnia różnicę temperatur rzędu dziesiątej części stopnia. Podobną zdolność wykazują pluskwy, wszy i komary (te ostatnie widzą różnicę już przy 0,05°C).

    Oko dotykowe. Żeby poczuć temperaturę musimy dotknąć, a przynajmniej zbliżyć powierzchnię naszej skóry bardzo blisko badanego obiektu. Kret  “widzi dotyk na odległość”, reaguje na fale ciśnieniowe powietrza. Po przebiegu fali kret wie czy ma do czynienia z pająkiem, dżdżownicą, wężem, zawałem ziemi czy innym kretem, “widzi” nawet truchcik myszy w odległości 10 metrów.

Świat, który odbieramy jest tylko jedną z bardzo wielu możliwości przedstawienia naszego otoczenia.

.

4. Czym są kolory?

    Niebo jest zazwyczaj niebieskie za dnia i granatowe nocą, ogień – czerwony, trawa – zielona, ser jest żółty lub biały, asfalt – czarny, księżyc – żółty, gwiazdy – białe i srebrne, węgiel – czarny lub brunatny, mleko – białe, a złoto – złote etc. Ale w naszym otoczeniu w istocie nie ma kolorów. To tylko różne zaburzenia elektromagnetyczne oko zamienia w barwy. Między kolorem żółtym, zielonym a czerwonym nie ma absolutnie żadnej różnicy poza długością fali elektromagnetycznej. Jedno zaburzenie jest bielą, inne czerwienią, a jeszcze inne czernią. Zaburzeń podczerwonych i nadfioletowych nasze oko nie odbiera, za to odbierają je niektóre zwierzęta. Nie wiemy jaki mogą one generować obraz.

.

5. Czym jest obraz?

    Nasze otoczenie doświadczamy w formie obrazu. Obraz  powstaje w wyniku odebrania przez oko zaburzenia elektromagnetycznego rozchodzącego się w formie drgań poprzecznych oraz mającego odpowiednią częstotliwość (długość) i amplitudę, w szczególności  długość musi zawierać się  w zakresie 400-700nm (1nm=10E9m). Rejestrowana przez oko właściwość jest określana jako elektromagnetyzm.  Tych właściwości przestrzeni może być oczywiście nieskończenie wiele, ale możemy ich zwyczajnie nie rejestrować nie mając po temu wykształconych przetworników (zmysłów). Zakres odbierany przez nasze zmysły można przyrównać do źdźbła trawy na stuhektarowej łące. Z tych stu hektarów widzimy zaledwie jedno źdźbło. Czym jest reszta nie wiemy.

.

    A czy jest jakaś reszta? Jeśli odbieramy i przetwarzamy tylko bardzo niewielki zakres bardzo specyficznych zaburzeń to niepodobna wątpić, że skonstruujemy kiedyś przyrządy mogące odbierać i przetwarzać zaburzenia, których oko nie rejestruje. Ale czy poza zaburzeniami nie ma innej rzeczywistości?