Kolejna zdobycz

. .

.

  … czy obiekt wiecznych westchnień?  .. .

.

.

I. Społeczny podział ról i ich oznakowanie 

   Człowiek jest istotą społeczną. Latamy w kosmos, modyfikujemy DNA, wnikamy w mikrocząstkową strukturę materii dzięki społecznemu podziałowi ról. Każdy z nas z osobna jest tępakiem w zestawieniu z tym co prezentuje sobą składające się z nas samych społeczeństwo.

.

     Społeczeństwo jest działającym mechanizmem. Jego sprawność jest proporcjonalna do poszanowania reguł przez poszczególne jednostki. Nie tyle jest ważne jakie to są reguły, ale ważniejsze jest aby były powszechnie akceptowane i stosowane – w liczebności siła. Mówiąc wprost, społeczne reguły mogą być nawet okrutne i idiotyczne, ale dla rozwoju społeczeństwa ważniejsze niż same treści reguł jest aby były one powszechnie stosowane.  

     Dla jasności odgrywanych w społeczeństwie ról duża część z nas odznacza się, bądź to przez ubiór, bądź znaki na ciele. Poprzez takie znaczenia wysyłamy sygnały do innych o naszej społecznej użyteczności i naszym miejscu w społecznej hierarchii. Każda społeczna służba w stanie gotowości służenia społeczeństwu nosi inny, ale jednak szybko rozpoznawalny rodzaj ubioru: policjanci, strażacy, wojskowi, pielęgniarki, lekarze i aptekarze, kelnerzy i kucharze, kominiarze, więźniowie, zakonnicy i księża, uczniowie elitarnych szkół, skauci i harcerze, służby cywilne,  sportowcy w grach zespołowych, pracownicy niektórych korporacji (dress code) itd. itd.

.

          Najważniejszą naszą użytecznością w społeczności jest płeć, bo służy ona rozmnażaniu. Stosujemy różne oznakowania dla jej rozróżnienia. Najczęściej jest to:

❶ ubiór (suknie, spodnie, buty, nakrycia głowy itd.),

❷ eksponowanie owłosienia (włosy na głowie, brwi, rzęsy, wąsy, broda, depilacja itd.)

❸ barwienie najbardziej widocznych szczegółów naszej budowy (szminki, cienie, pudry, pomadki itd.).

.

    W historii ludzkości w największym stopniu rozwinęły się te społeczności, w których występowały największe możliwości znaczenia społecznych ról i powszechnie akceptowane i stosowane były reguły społecznych zachowań. Stąd sukces ludów klimatu umiarkowanego, a w szczególności tych spośród nich, które na bazie akceptowanych reguł zbudowały silne organizmy państwowe (Niemcy, Japonia, Anglia, Francja itp.).

.. .

    Nieco inaczej przedstawia się sytuacja w Afryce. Tam ze względów klimatycznych ubiorów się nie nosi. Jedynym sposobem na oznaczenie społecznych ról jest znakowanie własnego ciała. O ile jednak można w ten sposób oznaczyć własną płeć lub przynależność do plemienia to staje się to niemożliwe w odniesieniu do zawodu. Dlatego organizacja społeczeństwa w żadnym z afrykańskich ludów nie nastąpiła w stopniu choćby zbliżonym do ludów klimatu umiarkowanego.

.

    Znakowanie ciała w Afryce przybrało szczególny charakter właśnie przez brak innych możliwości okazania, że świadczy się społecznie użyteczne role. Różnego rodzaju okaleczenia i deformacje okazywały się ze względów praktycznych sposobem najbardziej skutecznym. W żadnym przypadku ludom tym nie można przypisać cech okrucieństwa, sadyzmu lub masochizmu.

.

    Najważniejszą naszą użytecznością w społeczności jest płeć. W zbiorowościach zwierząt różnice między osobnikami odmiennych płci mają charakter powszechny (dymorfizm płciowy).  Bardzo widoczne zróżnicowanie płci występuje u ssaków (samce są zazwyczaj większe), ptaków (samce są intensywniej ubarwione) oraz u owadów społecznych  (mrówki, pszczoły, osy, termity). Matka natura zazwyczaj więcej urody przydaje osobnikom męskim.

. .     II. Ideał kobiety w różnych kulturach .

    W każdej społeczności inne są wzorce estetyczne. Inny jest wzór munduru strażaka we Włoszech, a inny w Rosji. Inny jest mundur marynarza w Egipcie, a inny w Hiszpanii. Inny są mundurki szkolne w elitarnej Eton College/Berkshire, a inne w równie elitarnych Sidwell Friends School w Waszyngtonie albo nowojorskiej Spence School.

.

    Podobnie inne były estetyczne wzorce kobiet w różnych kulturach. Wykorzystywano przy tym warunki jakie oferowało otoczenie. W Europie kobieta ubrana była w szatę, bo warunki klimatyczne wręcz nakazywały wykorzystywanie lekkich okryć wierzchnich. Z czasem zmiany wyglądu szat spowodowały narodziny mody. W warunkach klimatycznych Gwinei tubylcy skazani byli na wykorzystywanie roślinności i barwników naturalnych do przyozdabiania ciał. A w Afryce, gdzie wielu nomadów żyło całkiem nago, znakowano kobiety w sposób trwały kalecząc ich skórę – był to jedyny skuteczny sposób.

.   Poniżej przedstawiam w jaki sposób w różnych społecznościach odznacza się płeć uchodząca w kulturze Zachodu za piękną.    .

● Australia, Papua-Nowa Gwinea, plemiona pierwotne na Wyspach Trobrianda

.

    Wyspy Trobrianda (Nowa Gwinea) od czasu opisania ich przez Bronisława Malinowskiego uchodzą za oazę wolności seksualnej. Dziewczynka już między czwartym a piątym rokiem życia zaczynała zabawy imitujące spółkowanie, potem między szóstym, a ósmym odbywała stosunki z chłopcami. Wedle zeznań tubylców pełna penetracja u dziewczynek odbywała się między czwartym a piątym rokiem życia.

     U każdego z ludów pierwotnych występowała rytualna inicjacja seksualna: chłopców  (obrzezanie, nacięcie prącia od dołu i wzdłuż, chłosta) i dziewczynek (świętowanie pierwszej menstruacji, defloracja, usuniecie łechtaczki). Po inicjacji seksualnej następował etap doboru seksualnego par, bez zahamowań i na zasadzie każdy z każdym. Każdy aspekt życia plemiennego związany był z życiem seksualnym: przy różnych okazjach mężowie spółkowali z innymi kobietami na oczach żon, a żony na oczach mężów, zmieniano partnerów, siostry nie krępowały się obecnością braci, a bracia widokiem sióstr (uroczystości często miały charakter orgiastyczny).

   Według przekonań Trobriandczyków, po śmierci człowieka jego duch wiedzie beztroski szczęśliwy żywot spędzając go na wyuzdanych orgiach seksualnych z duchami pięknych kobiet. Następuje stała zmiana partnerów, a spółkowanie odbywa się publicznie.

 ● Afryka, RPA, Hotentoci i ich Wenus ..

    Kiedy w Europie kończyła się starożytność na tereny południowej Afryki napływały plemiona Hotentotów. Stopniowo opanowali większość dzisiejszej RPA, północno-wschodnią Namibię, południową Botswanę, Lesotho, Suazi, południowy Mozambik i południowe Zimbabwe. W XVIII wieku zostali wyniszczeni przez osadników holenderskich. Obecnie ich społeczność licząca około 110 tysięcy osób zamieszkuje południe i środek RPA.

    Hotentocka Wenus stanowiąca ówczesny ideał kobiecości to zespół cech określanych obecnie wspólną nazwą steatopygii. Ideał ten występował u Hotentotów, także częściowo u Pigmejów, a współcześnie – u Buszmenów. Idealna kobieta była otyła, ze znacznym odłożeniem tkanki tłuszczowej na pośladkach. Z reguły towarzyszyło temu znaczne łukowate wygięcie kręgosłupa w stronę brzuszną (lordoza) oraz znaczny przerost warg sromowych mniejszych (labia minora). Wargi sromowe według różnych autorów osiągały długość 10 a nawet 18 centymetrów – cecha ta do dziś nazywana jest „fartuszkiem hotentockim”.

    Swoją drogą, fascynacja podobnym typem sylwetki powróciła w kobiecej modzie XVIII i XIX wieku.

 . Afryka, tzw. Róg Afryki, Etiopia …. plemię Mursi, dolina rzeki Omo .

    Społeczność plemienia Mursi, zamieszkującego w dolinie rzeki Omo, liczy zaledwie 7.500 osób. Jak niemal wszystkie tak zwane ludy pierwotne w Afryce, wyznają animizm t.j. cały świat, ożywiony i nieożywiony, przesiąknięty jest duchami.

    Kobietom wkraczającym w dorosłe życie t.j. w wieku 15-16 lat, rozcina się poziomo dolną wargę i umieszcza się w niej gliniany lub drewniany krążek. Potem zamienia się krążki na coraz większe, do aż około 35 cm średnicy. Im większy krążek w wardze kobiety, tym bardziej jest ona atrakcyjna w oczach plemienia.

    Mężczyźni kupują przyszłe żony od ich rodzin płacąc krowami. Z reguły im większy krążek nosi kobieta tym więcej warta jest krów.  Niekiedy mężczyźni walczą na śmierć i życie kijami o żony. Niestety, całowanie się nie jest w tej społeczności praktykowane.

    Podobne krążki używane są także wśród niektórych rdzennych mieszkańców Brazylii, plemiona Suya i Kayapo zamieszkujące wzdłuż rzeki Xingu.

. ● Afryka, Czad, plemię Sara … 

    Plemiona Sara są największą grupą etniczną w Czadzie i stanowią około 28% mieszkańców (z około 3,5 mln mieszkańców). Przywędrowali do Czadu w XVI wieku i zamieszkują obecnie w południowo-wschodniej części kraju.

    W plemieniu Sara (Czad) płytki gliniane lub drewniane znajdują się często zarówno w górnej jak i dolnej wardze kobiet. W tym celu, podobnie jak to było w plemieniu Mursi, rozcina się poziomo wargi, a następnie  umieszcza w nich coraz większe krążki. Niektórzy historycy uważają, że ten zwyczaj upiększania się kobiet powstał, aby chronić je przed muzułmańskimi łowcami niewolników.

  ….  plemię Suri, Etiopia i Sudan

…. 

   Liczebność plemienia to około 20.500 osób. Jeśli chodzi o elementy upiększania ciała to największy nacisk wywierają na barwienie skóry. Atrakcyjność młodych kobiet idzie w parze z jaskrawością ubarwienie ich skóry. Ta dziewczyna jest piękna i atrakcyjna, która bardziej jaskrawo wymalowana. 

.. ….  Grupa etniczna Surma ….  Surma to wspólna nazwa plemion: Suri (20.500 osób), Mursi (7.500 osób) oraz Me’en (151.500 osób).  

    Nuba to ludność zamieszkująca góry Nuba w południowym Sudanie (ok. 64 km na ok. 145 km, wysokość względna 450-900m. Liczebność  populacji wynosi ok. 1,07 mln osób. Ludność Nuba jest mieszanką wielu narodowości posługującej się wieloma językami.

    Na ciemnych skórach mieszkańców środka Afryki tatuaże są mało widoczne. Stąd rozpowszechniona jest skaryfikacja skóry (nacinanie, zadrapywanie, wypalanie, odmrażanie, wycinanie) celem wywołania blizn. Zdolność kobiety do tolerowania bólu spowodowanego skaryfikacją skóry jest dla społeczności oznaką jej dojrzałości emocjonalnej i gotowości do rodzenia dzieci. Każda skóra nieco inaczej reaguje na skaryfikację, stąd w praktyce stosuje się kilka różnych metod:

● wypalanie przez przyłożenie znaku – wypalanie znaków bardzo gorącym lub bardzo zimnym żelazem; proces przypomina znakowanie bydła przez wypalanie,

●  kauteryzacja (z gr. kautērion: „żelazo do piętnowania”) – koagulacja czyli zapiekanie tkanki skórnej,

● wypalanie laserowe – elektrochirurgiczne wypalanie skóry; w tej metodzie rany goją się względnie szybko,

● tatuowanie – wcieranie atramentu (także farby drukarskiej lub innego sterylnego barwnika) do świeżego nacięcia,

● usunięcie naskórka – zdejmuje się kolejne warstwy skóry aż do uzyskania zamierzonego efektu,

● pakowanie – do otwartego nacięcia wkłada się glinę, popiół lub prochy zmarłych; powstają wówczas blizny przerostowe, co wypycha substancję, która została umieszczona w ranie,

● inkubacja – wykonywanie wycięć w głąb skóry i usuwanie miąższu skórnego,

● ścieranie – uzyskanie efektu skaryfikacji przez wielokrotne ścieranie warstw skóry,

● skaryfikacja chemiczna – wykorzystuje działanie substancji żrących celem usunięcia warstw skóry.

    Skaryfikacja ma na celu wywołanie trwałych blizn. Stąd nacięcia wykonywane są wielokrotnie, rany są rozdrapywane i często pozostawiane otwarte przez dłuższy okres.

…. 

    Rozciąganie szyi za pomocą nakładanych kolejno pierścieni stosowane jest w kilku kulturach afrykańskich i azjatyckich.

    W Azji pierścienie są szczególnie popularne wśród grupy etnicznej Kayan (Birma) liczącej około 130.000 osób. Ideał piękna stanowi wydłużona szyja. Nakładanie pierścieni stosuje się już u dwuletnich dziewczynek.

    Podobny zwyczaj kultywuje grupa etniczna Ndebele w Republice Południowej Afryki i Zimbabwe. Populacja liczy około 700.000 osób. Pierścienie zwykle wykonane z miedzi lub mosiądzu są także oznaką bogactwa i luksusu.

…… 

    Plemiona Hamer zamieszkują południowo-zachodnią Etiopię, żyzną doliną rzeki Omo. Populacja liczy 46.500 osób. Żyją głównie z hodowli bydła.

    Dolina rzeki Omo, mającej 760 km długości, uważana jest za miejsce spotkań i ścierania się grup etnicznych od wielu tysięcy lat. Całe dorzecze rzeki Omo uważane jest za miejsce ważne geologicznie i archeologicznie. Znaleziono tam kilka skamieniałości hominidów pochodzących z pliocenu (od 5,3 do 2,6 mln lat) i plejstocenu (od 2,6 mln do 11.700 lat temu). W kilku stanowiskach znaleziono szczątki australopiteków oraz homo, a także narzędzia z kwarcytu datowane na 2,4 mln lat.

    Obecnie dolinę rzeki Omo zamieszkują plemiona Mursi , Suri , Nyangatom , Dizi i Me’en.

 

    Grupa etniczna Daasanach zamieszkuje Etiopię, Kenię i Sudan. Populacja liczy 48.000 osób. Utrzymują się głównie z uprawy roli (sorgo, kukurydza, dynie i fasola). Kobiety zwyczajowo podlegają obrzezaniu poprzez usunięcie łechtaczki.

……..

    Namibię zamieszkuje 2,1 mln osób, z tego aż 6% stanowią biali, a następne 6% mulaci. Językiem urzędowym jest angielski, a religią dominującą protestantyzm – 56%, a następnie katolicyzm – 15% i tradycyjna religia Afryki (animizm) – 15%.

….. ● Afryka, Mauretania

…… 

    Położona w północno-wschodniej Afryce zamieszkała jest przez 3,2 mln osób. Około 40% jej ludności stanowią biali Maurowie, ludność pochodzenia arabskiego-berberskiego. Pozostałe 60% stanowią czarnoskórzy, z tego około 30% ludy murzyńskie (Wolofowie, Tukulerzy, Soninke, Fulanie), a pozostałe 30% potomkowie niewolników i pierwotnej ludności Sahary (Haratyni).

    Miejscowym ideałem piękna jest kobieta otyła. Rozstępy są uważane za atrakcyjnie seksualnie. Otyłość jest wyznacznikiem atrakcyjności, bogactwa i prestiżu. Im kobieta grubsza, tym większym powodzeniem cieszy się wśród mężczyzn. Stare mauretańskie przysłowie mówi: im kobieta pulchniejsza tym ma więcej miejsca w sercu na miłość. Chuda żona to wstyd! Podobne postrzeganie piękna występuje także wśród Syryjczyków i Żydów z Tunisu, a według niektórych autorów ponoć po części we wszystkich krajach Sahelu czyli południowych obrzeży Sahary (Senegal, Mauretania, Mali, Niger, Czad, Sudan, Erytrea).

.

    Dziewczynki, już od najmłodszych lat w specjalnych obozach, siłą zmuszane są do spożywania ogromnych ilości koziego mleka, kuskusu i daktyli, wypijania czystego zwierzęcego tłuszczu, łącznie 16 tysięcy kalorii dziennie. Sprzeciw niejednokrotnie kończy się karą cielesną. Zamożni Maurowie tuczą swoje córki na specjalnie przygotowanych do tego celu „farmach”, na których jedynym obowiązkiem kobiety jest jedzenie. Otyłe, ważące nawet 200 kilogramów, Mauretanki w bardzo wczesnym wieku zaczynają zapadać na choroby związane z nadwagą. W wieku czterdziestu lat często nie są w stanie chodzić o własnych siłach.

. ● Chiny .

    Państwo Środka z historią sięgającą pięciu tysięcy lat, zamieszkałe przez 1,35 mld obywateli. Przez ponad tysiąc lat aż do lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku ideałem piękna u chińskich kobiet były małe stópki. Tradycję wiązania stóp zapoczątkowała cesarska konkubina Yao Ning, w X wieku. Początkowo zjawisko to ograniczało się tylko do wyższych sfer, z czasem rozpowszechniło się na całe społeczeństwo. Im mniejsza była stópka kobiety tym większa jej wartość jako potencjalnej małżonki. W tym celu matki owijały bandażem stopy już u dwuletnich córek, tak aby zagiąć palce – z wyjątkiem wielkiego – w kierunku pięty, co doprowadzało do złamania kości śródstopia. Po zagojeniu ran i zakończeniu procesu dojrzewania, najkrótsze stopy, tak zwany “złoty lotos” miały zaledwie 7-10 cm długości.

    Kobiety z małymi stópkami zmagały się na codzień z potwornym bólem wynikającym z ciągłego gnicia skóry i wykrzywiania kości. Buciki, w których chodziły nasączone były silnymi substancjami zapachowymi dla zabicia odoru zgnilizny.

    Konsekwencją małych stópek kobiet był ich kaczkowaty chód. Ponoć działał on bardzo erotycznie na mężczyzn, którzy nawet pisali o nich poematy. Poniżej utwór Su Shi (1036-1101), jednego z wielkich pisarzy, malarzy i kaligrafów.

.

MAŁE STOPKI Odziana w pachnacą woń, stopkami szkicuje kwiat lotosu, Mimo smutku i bólu, idzie lekko, Powiewnie flirtuje z wiatrem bez zmęczenia, Ukradkiem próbuje naśladować pałacowe salony, Z bólem chodzi. Spójrz na jej stopy, małe jak dłoń Nie ma słów by je opisać.

.. ● Japonia .. 

    Państwo, którego początki sięgają VII wieku p.n.e., zamieszkałe jest przez 127 mln obywateli. Harmonia, konformizm, dążenie do ugody za wszelką cenę są najwyższymi wartościami w ich życiu społecznym. Wyróżnianie się oraz formułowanie osobistych opinii jest źle widziane. W tej kulturze w drugiej połowie XVIII wieku narodził się ideał młodej, pięknej, wykształconej, uprawiającej sztukę kobiety – gejszy. Według tradycji pierwszą gejszą była Kasen, a została nią w 1761 roku.

     Kandydatki na gejsze od najmłodszych lat doskonalą swoje umiejętności. Do najważniejszych z nich należą: nauka klasycznego tańca japońskiego, gra na tradycyjnych instrumentach, doskonała znajomość ceremonialnego parzenia herbaty, kaligrafowanie, ikebana, czyli sztuka dekoracyjnego układania kwiatów, oraz recytowanie klasycznej literatury japońskiej.  Taniec i przyjęcia, to główne zajęcie gejszy. Prawie każda młoda Japonka marzy o tym, żeby dostać się do tej baśniowej rzeczywistości.

.

    Twarz gejszy ukryta jest pod grubą warstwą białego pudru, czerwona szminka mocno podkreśla czerwień ust, czerń uwydatnia oczy,  a sylwetka skryta jest pod wielowarstwowym kimono, które może ważyć nawet 20 kilogramów. Fryzura jest bardzo skomplikowana i trudna w pielęgnacji, dlatego współczesne gejsze używają peruk. Gejsze nie noszą bielizny, aby nic nie odznaczało się pod ich szatami. Skarpetki są zazwyczaj o numer mniejsze, żeby nie marszczyły się w butach, których koturn ma co najmniej piętnaście centymetrów wysokości.

. . ● Półwysep Indyjski .

    Półwysep Indyjski ma bardzo szczególną geografię. Mianowicie od północy odgrodzony jest od reszty świata wysokimi łańcuchami górskimi. Najeźdźcy przybywali zazwyczaj przełęczą z kierunku północno-zachodniego po czym byli wchłaniani przez miejscowy żywioł.  Te same łańcuchy Himalajów i Karakorum, które broniły przez agresorami, potem uniemożliwiały ich ucieczkę z Półwyspu. Pomimo, że najeźdźcy zwyciężali Hindusów i zdobywali ich skarby to nie byli w stanie wywieźć ich do swoich ojczyzn i spożytkować. Zwycięzcy okazywali się z czasem zwyciężonymi. Te doświadczenia uczyły pokory wobec nieokreślonego ładu kosmicznego.      Pierwsze cywilizacje miejskie półwyspu Indyjskiego sięgają około 2600 lat p.n.e. Dzisiejsze Indie to mieszanka wielu kultur. Być może z tego powodu erotyzm jest na Półwyspie chlebem powszednim i tam narodziła się między najprawdopodobniej IV wiekiem p.n.e. a II wiekiem n.e. najsłynniejsza rozprawa na temat seksualności i zachowań seksualnych – Kamasutra.

    Klasyczny indyjski ideał kobiecej urody to szerokie biodra, bardzo pełne piesi i smukła talia. Bransolety podkreślają delikatność nadgarstków i kostek. Twarz zaokrąglona, pełne usta, wielkie oczy o kształcie migdałów. Zazwyczaj między brwiami widoczna jest „święta kropka” (bindi).

    Kobiety zwykle stoją wygięte zgodnie z zasadą tribhangi – trójzgięcia t.j. przechylona lekko głowa, przegięcie w talii, nieco wysunięte jedno biodro, jedna noga zgięta, jedno ramię uniesione strong- tak, aby patrzący widział całą harmonię sylwetki i krągłość każdej linii.

      III. Rywalizacja i wyścig szczurów są rdzeniem społeczeństwa. .

    W każdej społeczności występuje hierarchia. W ludzkich społeczeństwach rodzi się ona w dużej części w wyniku rywalizacji. Silniejsi, sprytniejsi i ci, którym bardziej na tym zależy dominują nad pozostałymi. Rywalizacja, bardziej lub mniej pokojowa, towarzyszy nam od zawsze, bo to ona określa nasze miejsce w społeczeństwie.

….

     W każdej ludzkiej kulturze występują wzorce. Mamy wyobrażenie idealnego władcy (króla, wodza, prezydenta), idealnego kapłana, idealnego wojownika (rycerza, żołnierza), idealnego ojca, idealnej matki, idealnej kochanki, idealnego kupca (biznesmena), idealnego męża itd itd. Od niemal zawsze w każdej społeczności obecne jest wyobrażenie idealnej kobiety. I do tych ideałów każdy z nas świadomie lub nieświadomie dąży, bo jest to podstawowa arena rywalizacji o miejsce w społeczeństwie. Im bliżej jesteśmy ideałów tym większe jest poczucie naszej wartości.

.

    Kobiety nie upiększają swoich ciał po to aby podobać się mężczyznom. Tak samo jak strażak czy policjant nie zakłada munduru, żeby się komukolwiek podobać. Tak samo jak chirurg czy kucharz nie zakłada kitla, żeby się komukolwiek podobać.  Tak samo jak więzień zakładu karnego nie ma się nikomu podobać. Założenie okrycia jest informacją dla innych: teraz pełnię rolę taką jak przedstawia mój ubiór. Każda z ról jest społecznie zdefiniowana. Wiemy na czym polega bycie dobrym policjantem, zakonnikiem, lekarzem czy kominiarzem.

..

    Zakładając spódnicę, bluzkę czy sukienkę informuję, że od tego momentu pełnię rolę kobiety. Wiemy jak powinna wyglądać atrakcyjna kobieta, bo są to wzorce powszechnie znane. Zmieniają się niekiedy wraz z modą, ale zarówno kobiety jak i mężczyźni mają je zakodowane w głowach. Kobiety i mężczyźni mają zakodowany w głowach społecznie wykształcony obraz „idealnej kobiety”.  Kobieta chce się do niego upodobnić dla siebie samej, bo wtedy w swoich oczach zyskuje na wartości. Mężczyzna chce zdobyć kobietę jak najbardziej zbliżoną do ideału, bo to podniesie jego ego jako zdobywcy.   

    Czy zatem kobieta jest postrzegana przez mężczyznę jako kolejna zdobycz czy obiekt wiecznych westchnień? Mamy w głowach całkiem męskie potrzeby i społecznie narzucone nam obrazy idealnych kobiet. Oceniamy poznane kobiety, często podświadomie, w kontekście tych społecznie narzuconych obrazów idealnych. Nasz damsko-męski kontakt odbywa się przez narzucone nam społeczne wzorce. Nie komunikujemy się ze sobą bezpośrednio, obcujemy z narzuconymi nam społecznie ideałami. Mężczyzna chce posiąść „idealną kobietę”, kobieta chce się związać z „idealnym mężczyzną”.  Kobieta ubiera się dla siebie samej, bo to podnosi jej wartość w swoich oczach. Mężczyzna jedynie wypełnia narzucone mu społecznie powinności używając różnych „technik”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>