Elementy ładu finansowego (2) – FED

 

     Dług publiczny Stanów Zjednoczonych osiągnął w lutym 2012 r. poziom 15,4bln dolarów i równy był dokładnie wartości PKB. Pokrywany jest w największym stopniu przez Rezerwę Federalną (FED) – ponad 40% oraz przez państwa, które gromadzą dolary amerykańskie jako swoją rezerwę walutową (dla stabilizacji własnej waluty) – ponad 30%. Do największych amerykańskich wierzycieli należą: Chiny – 1,1bln USD, Japonia – 1,04bln, Wielka Brytania – 414mld, państwa eksportujące ropę naftową (włączając Bahrajn, Ekwador, Wenezuelę, Indonezję, Iran, Irak, Kuwejt, Oman, Katar, Arabię Saudyjską, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Algierię, Gabon, Libię i Nigerię) – 233mld oraz Brazylia – 207mld dolarów. Banki karaibskie (40mln mieszk.) finansują rząd USA kwotą 175mld USD, Tajwan (23mln mieszk.) – 149mld, Szwajcaria (7,8mln mieszk.) – 116mld.

     Rezerwa federalna czyli bank centralny USA pokrywa ponad 40% zadłużenia rządu Stanów Zjednoczonych. Prezes Rezerwy Federalnej jest uważany za drugą najważniejszą osobę w państwie, po prezydencie Stanów Zjednoczonych. Obligatoryjnie pełni szereg funkcji na arenie międzynarodowej m.in. jest zastępcą gubernatora w Radzie Gubernatorów Międzynarodowego Funduszu Walutowego (IMF) oraz jest członkiem Rady Dyrektorów Banku Rozrachunków Międzynarodowych w Bazylei (BIS). Jest także członkiem oficjalnych delegacji USA podczas najważniejszych spotkań międzynarodowych, w tym np. w ramach grupy skupiającej ministrów finansów i gubernatorów banków centralnych najbardziej rozwiniętych krajów świata (G – 8). W odróżnieniu jednak od prezydenta USA funkcję swoją może sprawować bez ograniczeń czasowych. Prezesami FED od 1970 r. bywali zazwyczaj Żydzi:  Arthur Frank Burns (1970-1978), Alan Greenspan (1987-2006), Ben Shalom Bernanke od 2006 r. Niektórzy autorzy utrzymują, że także Paul A. Volcker (1979 – 1987) miał żydowskie korzenie. Pewne jest natomiast, że przewodniczył tzw. Komisji Volkera, która odzyskała dla Żydów 1,25mld dolarów zdeponowanych przez ofiary holokaustu w bankach szwajcarskich.

● Zadania

    FED ma dwa główne zadania: utrzymanie stabilnej inflacji oraz niskiego stanu bezrobocia w Stanach Zjednoczonych. Głównym narzędziem jakim dysponuje jest ustalanie stopy oprocentowania pożyczek udzielanych sobie wzajemnie przez banki komercyjne. Mniej istotnym narzędziem jest oprocentowanie pożyczek jakich FED udziela bankom prywatnym z własnych rezerw.

● Historia

    Wieczorem 22 listopada 1910 r. senator Nelson Aldrich i Abraham Piat  Andrew (asystent sekretarza Departamentu Skarbu USA), Paul Moritz Warburg (naturalizowany Niemiec reprezentujący Kuhn, Loeb & Co), Frank A. Vanderlip (prezes National City Bank of New York), Henry P. Davison (senior partner J.P. Morgan Company), Charles D. Norton (prezes zdominowanego przez J.P Morgana  First National Bank of New York) oraz Benjamin Strong (reprezentujący J.P. Morgana) udali się w całkowitej tajemnicy na Jekyll Island. Tam opracowali projekt systemu rezerwy federalnej Stanów Zjednoczonych. Reprezentowali wówczas jedną czwartą światowego bogactwa.

    Potem 23. grudnia 1913 r. kiedy znaczna część senatorów wyjechała na bożonarodzeniową przerwę gotowy Federal Reserve Act poddany został pod głosowanie w Senacie. Ustawa przeszła 43 głosami „za”, przy 25 „przeciw” i 27 senatorach nieobecnych.

    Prezydent Woodrow Wilson (1913-1921) był demokratą. Wyniki głosowań pokazały, że wszyscy demokraci w senacie głosowali „za”, a także, że wszyscy pozostali senatorowie, którzy nie wzięli udziału w głosowaniu deklarowali się na „nie”. Tyle źródła historyczne.

● Rezerwa Federalna jest podmiotem prywatnym.

    100% udziałów w Rezerwie Federalnej znajduje się w rękach prywatnych banków. I na tym oczywistym stwierdzeniu należałoby zakończyć opis Fed-u ponieważ w dalszej części wersje opisu Fed-u występujące w „ekonomicznej nowomowie” i „wiedzy potocznej” znacznie od siebie odbiegają. Ekonomiści wynagradzani są pozycją społeczną i tytułami naukowymi za wypowiadane opinie, więc wyniki ich dociekań w tym przypadku niekoniecznie muszą być obiektywne. Z kolei wiedza potoczna opiera się głównie na przekonaniach, a nie na rzetelnych badaniach. Poniżej zatem przedstawię obydwie wersje. Wybierz tę, która jest zgodna z twoimi oczekiwaniami.

I. Opinie ekonomistów – czyli odwrócona struktura zarządzania Fed

    Rezerwa Federalna nie jest niezależnym bankiem centralnym, jak to jest praktykowane w innych państwach. Fed jest instytucją prywatną. Jednak to nie właściciele mają wpływ na politykę i podział zysku Fed-u. Zależność jest odwrotna – to Prezydent i Senat Stanów Zjednoczonych decydują o wyborze Przewodniczącego i Gubernatorów Rezerwy Federalnej, a Gubernatorzy wybierają Zarządy Regionalnych Banków Rezerwy Federalnej. Gubernatorzy mają także wpływ na politykę tych Zarządów i nadzorują ich pracę. Na końcu Regionalne Banki odpowiadają za emisję pieniędzy.

    Rezerwa Federalna Stanów Zjednoczonych to w istocie 12 Regionalnych Banków i około tysiąca banków komercyjnych. Właścicielami tych 12 Banków Regionalnych są banki komercyjne. Regionalne Banki emitują banknoty i prowadzą konta dla banków komercyjnych. Każdy Bank Regionalny ma prawo emisji banknotów. Z tego powodu dolary, wydane nawet w tym samym roku, mają różne podpisy szefa regionalnego Fed. Obok parafy głównego księgowego (jednego dla całego Systemu) umieszczony jest na każdym banknocie podpis zarządcy Banku Regionalnego w miejscu jego wydania. Do Fed należy niespełna połowa z wszystkich banków stanowych.

    Ostatecznymi Właścicielami Fed są zatem prywatne banki-akcjonariusze. W zasadzie powinny egzekwować prawa wynikające z własności, ale dwa dokumenty regulujące działalność Fed czyli Federal Reserve Act oraz Federal Reserve System Purposes and Functions stawiają sprawę nieco inaczej.

A zatem prawo własności jest w przypadku Fed ograniczone. Dywidenda właścicielowi przysługuje, ale nie może z niej zrobić dowolnego użytku.

Najwyższym organem Fed jest Rada Gubernatorów.

A zatem wskazania i wyboru każdego Gubernatora dokonuje Prezydent USA, a zatwierdza każdy wybór Senat i ma przy każdej nominacji prawo weta. Co dwa lata wymieniany jest jeden Gubernator.

Rada Gubernatorów Fed z kolei mianuje zarządy każdego z 12 Regionalnych Banków Rezerwy Federalnej, które formalnie są właścicielami Rezerwy Federalnej. Dokładniej, zarządy Banków Regionalnych składają się z dziewięciu dyrektorów trzech kategorii: trzech dyrektorów kategorii A, wybranych przez udziałowców, trzech dyrektorów kategorii B, reprezentujących interes „publiczny” oraz trzech dyrektorów kategorii C, mianowanych przez Radę Gubernatorów Fed. Rada Gubernatorów wybiera prezesa i wiceprezesa spośród trzech dyrektorów kategorii C.

Podsumowując, Prezydent Stanów Zjednoczonych wybiera Gubernatorów Fed, a ci z kolei wybierają zarządy Banków Regionalnych, które formalnie są właścicielami Fed.

Czy zarządy Banków Regionalnych są niezależne w zarządzaniu?

A zatem zarządy Banków Regionalnych obowiązane są wykonywać instrukcje Rady Gubernatorów Fed i są przez nią kontrolowane.

Ale kto jest właścicielem Regionalnych Banków Rezerwy Federalnej?

Udziałowcami tych 12 banków są banki członkowskie, których w skali kraju jest około tysiąca. Bankom członkowskim przysługuje proporcjonalnie do posiadanych udziałów udział w zysku, a także są odpowiedzialne za zobowiązania Regionalnych Banków Rezerwy Federalnej.

Przychody i wydatki Rezerwy Federalnej począwszy od 1914 r. przedstawiane są w dorocznym sprawozdaniu Rady Gubernatorów (Annual Report). Wynika z nich, że od początku funkcjonowania Rezerwy Federalnej, około 95% dochodu netto zostało przekazane do Skarbu Państwa.

Podsumowując, prywatny bank centralny Stanów Zjednoczonych jest zależny od władzy wykonawczej państwa, a nie od właścicieli, a jego zyski zasilają w 95% Skarb Państwa.

II. Opinie potoczne – czyli Fed jako zmowa światowej finansjery

   Pieniądz jest długiem, kiedy maleje dług to znika także pieniądz. A długi są ogromne … Do końca 2008 r. Banki Regionalne Rezerwy Federalnej wyemitowały 8,1 bln dolarów. Dla ich pokrycia Rezerwa Federalna  Stanów Zjednoczonych była w posiadaniu  zaledwie 8,1 tys. ton złota o wartości ok. 231 mld dolarów. A zatem wartość złota będącego w dyspozycji Fed stanowiła tylko ok. 3-4 % pieniądza gotówkowego i depozytów bieżących. Biorąc pod uwagę, że największa część zasobów pieniądza nie ma formy materialnej (ma jedynie formę cyferek na kontach) to pokrycie złota dla łącznych zasobów pieniądza należy szacować zaledwie w promilach! Zasoby pieniądza możemy tworzyć niemal w nieskończoność.

    Rezerwa Federalna poprzez tworzenie pieniądza jest narzędziem pozwalającym bankierom utrzymywać rząd i społeczeństwo w stanie ciągłego zadłużenia, od którego trzeba wiecznie spłacać odsetki. Komu spłacamy odsetki? Wieść niesie, że właścicielami 12 Banków Regionalnych są w istocie bankierzy związani z londyńskim City, w szczególności mieliby to być m.in. N.M. Rothschild Bank z Londynu, Rothschild Bank z Berlina, Warburg Bank z Hamburga, Warburg Bank z Amsterdamu, Chase Manhattan Bank z Nowego Jorku, Lehman Brothers z Nowego Jorku, Kuhn Loeb Bank z Nowego Jorku, Israel Moses Seif Banks z Włoch, Goldman Sachs z Nowego Jorku, Lazard Brothers Bank z Paryża.

    Nowojorski Bank Rezerwy Federalnej jest zdecydowanie największym z Banków Regionalnych. Jego prezes w odróżnieniu do pozostałych ma stałe miejsce w Federalnym Komitecie Otwartego Rynku. Właścicielami Nowojorskiego Fed-u są ponoć takie znane bankierskie rodziny jak: Rockefellerowie, Lehmans i Kuhn Loebs z Nowego Jorku, Rothschildowie z Paryża i Londynu, Warburgowie z Hamburga, Lazardowie z Paryża oraz Izrael Mojżesz Seifs z Rzymu.

    Nazwiska właścicieli Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych mają zatem brzmieć znajomo, większość ma żydowskie korzenie.

[ciąg dalszy nastąpi]