Chrześcijanizm

    W chrześcijaństwie dramatycznie głoszącym, że nadchodzą dni ostatnie („Zaprawdę powiadam wam: nie przeminie to pokolenie, a to wszystko się stanie” (Mk 13, 30)), śmierć jest konsekwencją grzechu pierworodnego pierwszych rodziców i okazanego w raju nieposłuszeństwa Bogu. Wybrani dostąpią życia wiecznego. Na końcu świata, ponownie przyjdzie Mesjasz wszystkie ciała powstaną z grobów („Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6, 54)), połączą się z duszami i odbędzie się na nimi Sąd Ostateczny. Wówczas sprawiedliwi otrzymają „w przyszłym wieku życie wieczne” (Mk 10, 30, Łk 18, 30, J 6, 47) w niebie „jak aniołowie” (Mt 22,30, Mk 12, 25),  a źli zostaną potępieni i zesłani do piekła „idźcie precz ode Mnie przeklęci, w ogień wieczny zgotowany dla diabła i jego aniołów” (Mt 25, 41), „gdzie robak ich nie umiera i ogień nie gaśnie” (Mk 9, 48), „Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” (Łk 13, 28) i „męki w otchłani” (Łk 16, 22). Stanów nieba i piekła można doświadczyć, także, w życiu doczesnym („Są wśród tu obecnych tacy, którzy ujrzą królestwo Boże, zanim umrą” (Łk 9, 27)).

     Koniec świata i ponowne przyjście Mesjasza nastąpi niebawem. Śmierć oznacza czasowe rozdzielenie duszy i ciała: ciało ulega rozkładowi, natomiast dusza po śmierci, poddana zostaje sądowi szczegółowemu i udaje się tymczasowo do raju, na łono Abrahama, Hadesu, bądź do czyśćca gdzie oczekuje na powtórne przyjście Mesjasza i na sąd ostateczny. Ci, którzy uwierzą, żyć będą wiecznie („Kto wierzy, ma życie wieczne” (J 6, 47), „Kto zachowa moją naukę nigdy nie umrze” (J 8, 52) „A obietnicą, którą On nam dał jest życie wieczne” (1 J 2, 25). „Kościół stwierdza kontynuację i podmiotowe istnienie (subsistetiam) po śmierci elementu duchowego, obdarzonego świadomością i wolą, tak że samo »ja ludzkie«, czasowo pozbawione dopełnienia swojego ciała rzeczywiście istnieje (subsistat). Na oznaczenie tego elementu Kościół posługuje się słowem »dusza«, które zostało przyjęte przez używanie w Piśmie Świętym i w Tradycji. Chociaż Kościół jest świadom, że słowu temu bywają podkładane w Piśmie Świętym rozmaite znaczenia, to mimo to uważa, iż nie istnieje żadna poważna racja, dla której należałoby to słowo odrzucić, a nadto sądzi, że jest ono nieodzownym narzędziem słownym dla podtrzymania wiary chrześcijańskiej”.


« Judaizm

Islam »

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>