Hinduizm

     O religii pierwszej cywilizacji Doliny Indusu, kultur Harappy i Mohendżo Daro (3300-1300 p.n.e.), największej obszarowo spośród cywilizacji starożytnych (650 tys. – 1,5 mln km2) nie wiemy nic pewnego. Od około XIV w. p.n.e. kształtował się hinduizm czyli reinkarnacja wiecznej Jaźni ( idea bytu nieskończonego i niepojętego (brahman) oraz duszy jednostkowej (atman), którą miały wszystkie istoty, funkcjonowała już, w poprzedzającym obecny hinduizm, braminizmie).

     Według hinduizmu (obecnie około 1 mld wyznawców) wraz ze śmiercią człowieka umiera jego ciało, ale jego Jaźń, która jest wieczna, wędruje do Ziemi Śmierci, której władcą jest bóg umarłych, Jama. Kriszna, Najwyższa Istota i Najwyższy Bóg, naucza, że śmierć choć jest naturalna i nieunikniona to równocześnie nie jest rzeczywista, jest iluzją. Rzeczywiste jest jedynie zjednoczenie z Brahmanem, bycie tożsamym z własną Jaźnią (Atamanem), która jest niezrodzona, niezniszczalna i nieśmiertelna. Człowiek znajduje się w nieskończonym kręgu narodzin, śmierci i ponownych narodzin (samsara). O jego losie decydują dokonane w życiu czyny (karma). Poprzez medytację i łaskę należy uświadomić sobie ukrytą w sercu każdego człowieka Najwyższą Jaźń. Kazania i ofiary są nieistotne. „Ten kto rozpoznał Jaźń uśmierca śmierć” – powiedział Jama. Rozpoznanie własnej Jaźni jest wyzwoleniem (moksza) od wiecznej wędrówki-reinkarnacji (samsara) i tym samym osiąga się nieśmiertelność. Można ją osiągnąć nawet za życia. Natomiast ci, którzy umierają nie uświadomiwszy sobie Jaźni rodzą się ponownie, czasem nawet, zależnie od dokonanych czynów (karmy), na niższych szczeblach ewolucji.

    W siwaizmie, który obejmuje 25-30% wyznawców hinduizmu (300-350 mln), bytem najwyższym, istniejącym w sposób rzeczywisty i istotny, z którego pochodzi wszystko to co istnieje w sposób empiryczny, jest najwyższa, niezależna od niczego świadomość – czit (parasa͘mvit). Najwyższa świadomość jest samoistna i siebie świadoma. Człowiek, który jest nią także, może zatem uzyskać samoświadomość i rozpoznać swą prawdziwą boską naturę.

    W wisznuizmie (krysznaizm) wieczne dusze wszystkich żywych istot przemieszczają się z jednej formy życia do innej, na Ziemi i innych planetach, zgodnie z prawem karmy i sansary.

    W śaktyzmie, w którym Absolut jest płci żeńskiej, zasadnicze znaczenie ma tantra, czyli przekonanie, że wszystko, co istnieje, stanowi manifestację jednego bytu, rozumianego najczęściej jako forma czystej świadomości.

    Medytujący jogini od zamierzchłych czasów potrafią bardzo głęboko pogrążać się w obcowaniu z bóstwem, tak, że ich ciało stygnie, sztywnieje i nie reagują na najsilniejsze nawet bodźce zewnętrzne. Oddech i akcja serca stają się niewyczuwalne. W takim stanie letargu jogin potrafi spędzać w maleńkiej celi wiele miesięcy bez jedzenia, picia i światła. Zdarzało się, że takiego jogina zakopywano do grobu na ściśle określony czas, po czym odkopywano go, a on powoli wracał do życia.


« Religie odmiennych stanów świadomości

Dżinizm »

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>