Konfucjanizm

     Pierwotny, powstały w VI/V w. p.n.e., konfucjanizm był praktyczną doktryną rządzenia przez wyspecjalizowaną kadrę. Z czasem stał się główną doktryną cesarstwa … jednak niczego nie obiecywał po śmierci, nie obiecywał też niczego na ziemi, nie wymagał modłów i nie niósł pocieszenia. Był użytecznym narzędziem dla miejskiej cywilizacji Chińczyków trwającej jak wyspy pośród oceanu barbarzyńców, którzy, z kolei, byli przez Chińczyków traktowani jak zwierzyna łowna.

     Z upływem czasu konfucjanizm przejął wiele elementów starych wierzeń chińskich, w których ogromną rolę odgrywał kult przodków. W obecnej doktrynie mężczyźni, którzy żyli godnie (czyli założyli i utrzymali liczną i dobrze prosperującą rodzinę) idą po śmierci do nieba, gdzie tworzą byt absolutny, który kieruje losem świata i późniejszych pokoleń.

     Człowiek ma dwie wieczne dusze: wyższą (jang) i niższą (in). Dusza in, która jest gęstsza i bardziej trzyma się ciała pozostaje w miejscu pochówku; wspomina się ją raz w roku porządkując groby bliskich na wiosnę. Dusza jang, która jest rzadsza, pozostaje w pobliżu domu; codziennie na domowym ołtarzu należy palić jej kadzidło, dwa razy w miesiącu i z początkiem nowego roku przygotować jej posiłek i pozostawić na ołtarzu.

    W kulturach afrykańskich religia funkcjonuje jako bezwarunkowy instynkt, co zdecydowanie odróżnia ją od wschodniej „religii-przeżycia” czy zachodniej „religii-abstrakcji”. Religia nie jest dla Afrykanina sprawą wyboru (bo przynależy się do niej przez fakt urodzenia i życia w społeczności), ani nie wymaga specjalnych miejsc kultu (świątynie), bo jest obecna w każdym miejscu i w każdym czasie. Cały wszechświat jest religijny, a życiem obdarzone są także przedmioty i zjawiska natury. Być Afrykaninem oznacza żyć całym sobą głęboko religijnie. W religiach blisko 300 ludów afrykańskich występuje Istota Najwyższa, z reguły wieczna, wszechwiedząca, wszechobecna, wszechmocna i często dobra, stwórca wszelkich rzeczy. U większości ludów po śmierci nie ma żadnej kary ani nagrody.

     Człowiek składa się z dwóch elementów: fizycznego i duchowego (niektóre ludy wierzą, że jest jeszcze element trzeci nazywany „cieniem”, „oddechem” lub „osobowością”). Element duchowy człowieka jest wieczny. W chwili śmierci zmarły zostaje oddzielony od społeczności ludzkiej, ale nadal żyje (tzw. „żywy zmarły”). To życie pozagrobowe jest kontynuacją życia doczesnego. Część duchowa zmarłego zachowuje swoją osobowość, status społeczny, stan majątkowy i ukazując się krewnym utrzymuje ze społecznością ścisły kontakt. „Żywy zmarły” przebywa między światem ludzi, a Bogiem tak długo dopóki żyje jakikolwiek krewny, który znał go osobiście i zachowuje w swojej pamięci. Świat zmarłych w sensie geograficznym jest „tutaj”, ale jest niewidoczny dla żyjących. Kiedy jednak ostatni pamiętający go krewny umrze „żywy zmarły” traci osobowość ludzką i staje się jednym z miliardów duchów, które utraciły swe cechy ludzkie i staje się częścią świata duchowego. Jednocześnie „osobowość i charakter, zalety i wady, sukcesy i porażki, popularność i niepopularność danej osoby za życia nie mają znaczenia, jeśli chodzi o jej pozycję wśród innych przodków”.


« Tonghak

Religia malgaska »

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>