Religia Celtów

    W religii Celtów, zamieszkujących środkową i zachodnią Europę, od VI w p.n.e., dominował kult klanu i bohaterstwa. Cezar i Lukian (ok. 120 – ok. 190) wyraźnie podkreślali wiarę Celtów w nieśmiertelność duszy i reinkarnację.

     Zwłoki Celtów podlegały dwóm kolejnym pogrzebom. Po pierwszym z nich, tymczasowym, nieśmiertelna dusza nie rozłączała się jeszcze z ciałem i zamieszkiwała w pobliżu wielkich, pionowo ustawionych głazów (menhirów) znajdujących się na plemiennym terytorium. Zamieszkiwały tam także dusze nienarodzonych dzieci, które mogły przebywać także w świętych źródłach, jeziorach, rzekach, drzewach i nad oceanem. Drugi pogrzeb miał charakter kolektywny i obejmował wszystkich zmarłych członków klanu lub plemienia. Wówczas nieśmiertelna dusza ostatecznie oddzielała się od ciała i udawała się barką do świata podziemnego, krainy Dis, która leżała o 5 dni drogi od Brytanii, gdzie rządził bóg Eochait Ellathir. Inne nazwy tego miejsca to Mag Mell (kraina młodości i rozkoszy) i Avallon (Jabłonowo). Tam, w zależności od zasług, następował podział dusz: królowie, bohaterowie, ci, którzy zginęli na wojnie lub za którymi szła dobra pamięć ludzka dostępowali po śmierci wszystkich rozkoszy ziemskiego życia, pozostali zaś tworzyli ledwie szary tłum.


« Religia Greków

Religia Etrusków »

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>