Sens religii

     Każda religia, jak widać na powyższych przykładach, zawiera oczekiwanie przez człowieka życia wiecznego. Owa wieczność jest przedstawiana w bardzo zróżnicowany sposób. W liczących obecnie najwięcej wyznawców chrześcijaństwie (2,26 mld) i islamie (1,43 mld) funkcjonuje przekonanie, że wieczności dostąpią nasze ciała i dusze, w formie do jakiej przyzwyczailiśmy się w naszym życiu doczesnym. Dwie największe religie świata przedstawiają życie wieczne w najprostszej z możliwych form, obiecując, że zachowamy nasz wygląd i osobowość jakie znamy z codziennego przeglądania się w lustrze, a nadto dostąpimy wiecznego szczęścia (o ile będziemy wiedli życie zgodne z nakazami religii).

     W religiach mniej rozpowszechnionych (vide pozostałe, przytoczone powyżej) człowiek doświadczy wieczności w formie ułomnej (duszy lub tworów jej pokrewnych). Trudno też byłoby nazwać ową wieczność stanem wiekuistego szczęścia. W kategoriach atrakcyjności czynionej obietnicy co do warunków życia wiecznego chrześcijaństwo i islam mają znacznie więcej do zaoferowania niż wszystkie pozostałe religie. Pomimo że w kategoriach zdroworozsądkowych perspektywa życia wiecznego w formie przez nie opisywanej jest najmniej ze wszystkich prawdopodobna to jednak ze względu na niewątpliwie atrakcyjną i prostą formę życia po śmierci do ich wyznawców zalicza się ponad połowa ludności świata.

     Roszczenie człowieka o życie wieczne jest rdzeniem i bijącym sercem każdej religii. Wokół tego rdzenia każda religia stworzyła właściwą tylko sobie fabułę świata nieodbieranego ludzkimi zmysłami (prawdy wiary). W tym pozazmysłowym świecie jest Bóg (o zróżnicowanych w różnych religiach przymiotach) lub równoważne mu kosmiczne prawo, czasem pomniejsi bogowie i rozmaicie nazywane w religiach pośledniejsze istoty takie jak duchy natury, duchy przodków, dżiny, upiory, anioły, diabły, herosi, demony, biesy, erynie, strzygi, elfy etc. Często religie zakreślają obszary tego co dobre i złe, a także formułują nakazy i zakazy dotyczące postępowania człowieka. W końcu często towarzyszy religiom element teatralności zwany obrzędowością (kultem, rytuałem).

    Treść każdej religii podporządkowana jest jednemu podstawowemu celowi: „usankcjonować życie wieczne człowieka”. Każda religia powstała po to aby postulat o życiu wiecznym człowieka udowodnić lub maksymalnie uprawdopodobnić go człowiekowi. Temu zadaniu służą różnorodne formy i środki oddziaływania: powołanie do istnienia świata pozazmysłowego, wypełnienie go rozmaitymi bytami, stworzenie fabuły w zakresie historii i powiązań pomiędzy owymi bytami, nagradzanie jednostki za podporządkowanie i zagrożeniem karami w przypadku nieposłuszeństwa, sankcje wspólnoty na jednostkę wskutek utworzenia moralności i prawa, sięganie do najgłębszych pokładów ludzkiego umysłu poprzez odwołanie do mistyki lub praktyk kultowych.

     Bezspornie jedynym kryterium prawdziwości religii jest jej zdolność do przetrwania, to znaczy, w wymiarze fizycznym, żywotność i trwałość kultu mierzona liczebnością i siłą przekonań jej wyznawców. Kiedy umiera ostatni z wyznawców i zanika kult wraz z nim ginie jego Stwórca Wszechświata (lub bezosobowa siła kosmiczna) i sens życia ludzkiego, który ów Stwórca (lub bezosobowa siła kosmiczna) człowiekowi wyznaczył. Ilością wyznawców mierzona jest prawdziwość religii. Oczekiwanie od religii aby dowiodła swojej tzw. obiektywnej prawdziwości, czego ustawicznie domagają się jej oponenci, jest jednak żądaniem bezprzedmiotowym.


« Religia Indian północnoamerykańskich

Długość życia doczesnego »

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>