Podstawowy podział religii

… czyli w jaki sposób osiągamy nieśmiertelność

  We wszystkich religiach historycznych i współczesnych człowiek był i jest nieśmiertelny. Ze względu na sposób osiągnięcia tej nieśmiertelności można podzielić wszystkie znane nam religie na:

●   religie wspólnotowe (Community Religions)

● religie odmiennych stanów świadomości (ASC Religions – Altered States of Consciousness Religions).

     W religiach wspólnotowych do życia wiecznego dochodzi się drogą uczestniczenia w życiu wspólnoty, przestrzegania wyznaczonych przez religię norm współżycia społecznego, a także przyjęcia doktryny religijnej i stosowania się do religijnej obrzędowości. Religie wspólnotowe przyczyniały się do powstawania zorganizowanych społeczności, które zazwyczaj święcąc triumfy nad sąsiednimi państwami odnosiły polityczne sukcesy. Religie wspólnotowe(m.in. religia proto-indo-irańska, religia Mezopotamii, religia Egiptu, religia Fenicji i Syrii, zaratustrianizm, manicheizm, religia Ajnów, judaizm, chrześcijaństwo, islam, religia grecka, religia Celtów, religia Etrusków, religia rzymska, religia Indian północnoamerykańskich, religia Indian mezoamerykańskich, religie afrykańskie) kładły zazwyczaj nacisk na istnienie Boga Stwórcy (bogów), który, mając z zasady cechy osobowe, był adresatem ludzkich pretensji do świata.

    W religiach odmiennych stanów świadomości drogę do zbawienia przechodzi się i zbawienie osiąga się w samotności. Następstwem owego skazania na samotność jest osiąganie przez wyznawcę stanów umysłu odbiegających od powszechnie przyjętych za zwyczajowe w codziennej komunikacji międzyludzkiej. Religie odmiennych stanów świadomości uniezależniały osiągnięcie przez wyznawcę wieczności od momentu fizycznej śmierci ciała ludzkiego. Skłaniały ponadto człowieka do dobrowolnej rezygnacji ze zdobyczy cywilizacyjnych, odrzucenia norm współżycia społecznego i całkowitego pogrążenie się we własnym wnętrzu. Religie odmiennych stanów świadomości (m.in. hinduizm, dżinizm, buddyzm, buddyzm zen, buddyzm tybetański, taoizm, sikhizm, konfucjanizm, tonghak) korzeniem z którego wyrastał cały wszechświat czyniły zazwyczaj bezosobowe prawo kosmiczne, nadto głuche na wołania i prośby człowieka, i niepodatne na wpływ ewentualnego Boga (bogów).

     W tradycji Indii i Chin dominują religie odmiennych stanów świadomości. Według nich prawo kosmiczne (karman) rządzi każdą istotą (także boską) i każdą cząstką wszechświata. Jakkolwiek to kosmiczne prawo jest SPRAWIEDLIWE to nie mamy jednak na nie żadnego wpływu. Każdy człowiek ma nieśmiertelną duszę, która wędruje przez kolejne wcielenia (sansara). Po dobrym życiu dusza wciela się w istoty „wyższe” (wyższe kasty), po złym życiu może zostać wcielona w istoty „niższe” jak pies, pchła czy kamień. Nieodłącznym elementem tej wędrówki duszy jest cierpienie (duhkha). Celem życia jest przerwanie tej wiecznej wędrówki duszy i wyzwolenie od cierpień (moksza). To wyzwolenie (nirwana) jest nieśmiertelnością i szczęściem w jednym, stanem spokoju i prawdy absolutnej. Drogę do wyzwolenia przechodzi się W SAMOTNOŚCI, choć występują w religiach czasem elementy współczucia i niesienia pomocy innym. Praktyką ułatwiającą kroczenie drogą do wyzwolenia najczęściej są różnorodne rodzaje medytacji (yoga).

     W religiach (filozofiach) wschodu nie jest ważny cel, ale ważna jest droga, nie jest ważny rezultat, ale ważne jest przeżycie. Celem życia ludzkiego nie jest abstrakcyjne, pełne wiecznego szczęścia niebo, ale UCZUCIE jakie towarzyszy przebywaniu w nim. Stąd religie i tożsame z nimi systemy filozoficzne pełne są wieloznacznych i pokrętnych sformułowań, niedopowiedzeń, „mętnych” rozważań i „błyskotliwych” puent. Często dominują w nich elementy bliskie odmiennym stanom świadomości: uczucie pustki i nierealności świata, który nas otacza. Widoczne jest to szczególnie w buddyzmie: w szkołach filozoficznych Mahajany (madhjamaki – „doktryna środka” i jogaczara – „praktyka jogi”), chińskich szkołach (m.in. Szkoła tiantai, Szkoła huayan, Szkoła Weishi, Szkoła Gromadzonych Wrażeń, Szkoła Niebytu Umysłu, Szkoła Kombinacji Przyczyn, Szkoła Pierwotnego Niebytu, Szkoła Tej Oto Formy) i japońskich szkołach (m.in. Szkoła tendai, Szkoła shingon).

     Podobno już 3000 lat p.n.e. kapłani babilońscy zapadali w „święty sen”, podczas którego osiągali odporność na ból i zdolność do absolutnego skupienia uwagi.