NWO

.

.

czyli o Nowym Porządku Świata

.

.

     Według klasycznej teorii pieniądz powinien spełniać trzy funkcje: • nośnika wartości, • jednostki obrachunkowej, • środka wymiany . Poza tym nie ma żadnych innych ograniczeń – pieniądzem może być wszystko, co za pieniądz będziemy uważali.

.

     Kiedy w 1944 roku w Bretton Woods powstawały fundamenty powojennego światowego ładu gospodarczego podstawowym jego zadaniem miało być uniknięcie kryzysów jakie były udziałem okresu międzywojennego. I w zasadzie układ z Bretton pppWoods spełnił to zadanie. Po II wojnie światowej nie mieliśmy do czynienia z gigantycznymi inflacjami (wyłączywszy Węgry), ani kryzysami gospodarczymi na miarę Wielkiego Kryzysu z lat 1929-33. Za to zadziwiało nas tempo gwałtownego rozwoju gospodarczego Niemiec (Wirtschaftswunder), Japonii (Japanese post-war economic miracle), Francji (Trente Glorieuses), Włoszech  (Italian economic miracle) i Grecji (Greek economic miracle), i innych. Okres po II wojnie światowej jest nieprzerwanym pasmem rozwoju i osiąganie coraz to nowych poziomów dobrobytu jakie nigdy nie były udziałem człowieka w jego całej dotychczasowej historii.

.

     Ten dobrobyt ma jednak swoje wstydliwe ułomności. Jedną z nich jest rola dolara jako waluty światowej. Ta rola przypadła dolarowi niejako z automatu, ponieważ Stany Zjednoczone i Wielka Brytania nie osiągnęły wspólnego stanowiska w Bretton Woods co do funkcji i właściwości pieniądza światowego. Obecnie dolar jest nieformalną walutą światową i stanowi dwie trzecie zasobów światowych. Jedna piąta to euro. Pozostałe waluty (brytyjski funt, japoński jen, chiński juan) występują w ilościach nieznaczących z punktu widzenia finansów światowych.

.

     Im bardziej świat się rozwija tym większe zapotrzebowanie na światową walutę wśród partycypujących w tym rozwoju państw. Bo przecież każde państwo tworzy własne rezerwy walutowe – najczęściej w dolarach, euro lub złocie. I każde państwo potrzebuje ropy – a rynek ropy w całości realizowany jest dolarach (bez względu na to czy sprzedawcą jest Rosja, Wenezuela czy państwa arabskie).

.

22222     Producent dolarów czyli Stany Zjednoczone dostarczają ich każdemu kto takie zapotrzebowanie składa i kogo na to stać. Czyli za zapisy cyfrowe na kontach Stany Zjednoczone otrzymują całkiem realne dobra. USA dosłownie żyją na koszt reszty świata, głównie państw rozwijających się. Stany Zjednoczone, Unia Europejska, Wielka Brytania, Japonia i Szwajcaria otrzymują dodatkowy darmowy bonus dobrobytu od biedniejszej części świata.

.

     Producent waluty żyje na koszt innych. Dlatego wielokrotnie co rusz podnoszona jest przez różne państwa na świecie potrzeba zmiany światowego porządku opartego na dolarze.

.

     W wyniku układu w Bretton Woods powstały dwie instytucje finansowe: Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Oraz jedna instytucja służąca państwom silnym do liberalizacji handlu – GATT (obecnie WTO). Obie instytucja finansowe powstawały dosłownie z niczego. W szczególności kapitał Międzynarodowego Funduszu Walutowego powstał z  wpłat państw członkowskich: 75% w walucie własnej i 25% w złocie lub dolarach. Waluty własnej każdy może mieć tyle ile sobie nadrukuje. A co do złota i dolarów … ze względu na ograniczoność zasobów złota łatwiejsze było kupowanie dolarów w USA.

.

     Dopiero w roku 1969 Międzynarodowy Fundusz Walutowy zdecydował się na emisję własnej waluty. Był to czas kiedy już wszyscy zdawali sobie sprawę, że Stany Zjednoczone drukują na potrzeby innych państw ogromne ilości dolarów bez pokrycia. Stany Zjednoczone bogaciły się i uwłaszczały kosztem reszty świata. Zresztą, niedługo potem, 15 sierpnia 1971 roku ustami prezydenta Richarda Nixona Stany Zjednoczone ogłosiły niewypłacalność swojej waluty. Wcześniej, za 35 dolarów zobowiązały się wypłacać 1 uncję złota. A po 15 sierpnia 1971 roku nie wypłacają nic. Ci, którzy liczyli na to, że mając dolary mają także złoto przeliczyli się. Zamiast złota zostały im tylko dolary – stosy zadrukowanego papieru.

.

     Tę nową walutę Międzynarodowego Funduszu Walutowego nazwano Specjalnymi Prawami Ciągnienia (SDR – Special Drawing Rights). Wyprodukować walutę jest łatwo, jak jednak spowodować, żeby inne państwa zechciały traktować nasz produkt jako pieniądz?

.

     Po pierwsze, ustalono sztywny kurs wymiany SDR na złoto. Początkowo wynosił on 0,888671 grama czystego złota za 1 SDR. Potem w 1973 roku odstąpiono od parytetu złota, a kurs SDR związano z dolarem, euro, funtem szterlingiem i jenem. Obecnie kurs SDR ulega płynnej zmianie co dnia (dnia 22.10.2016 kurs wynosi 1 SDR = 1,37 USD).

.

     Po drugie, rozdawano za darmo SDR wszystkim państwom należącym do MFW:

565656• 9,3 mld SDR w latach 1970-1972,

• 12,1 mld SDR w latach 1979-1981,

• 161,2 mld SDR 28 sierpnia 2009 roku,

• 21,5 mld SDR 9 września 2009 roku.

Rozdawnictwo SDR następowało w okresach osłabienia dolara lub kryzysu zaufania do dolara. Bez względu na to czy państwo potrzebuje czy nie potrzebuje.

Całkowita wartość wyemitowanych SDR wyniosła 204,1 mld, co przy aktualnym kursie wymiany daje wartość ponad 300 mld SDR.

.

     Oczywiście, Międzynarodowy Fundusz Walutowy nie jest wcale instytucją bezinteresowną. Oficjalnie służy rozwojowi krajów całego świata, w szczególności krajów biednych i rozwijających się. Na stronie internetowej MFW mowa jest o wspieraniu m.in. Kosowa, Jemenu i Jamajki. Zamieszczanie na portalach MFW czarnoskórych twarzy ma sugerować zaangażowanie funduszu w pomoc dla państw ubogich. Nic bardziej mylnego.

.

     W rzeczywistości MFW służy bogatemu Zachodowi. W maju 2013 roku 45% kapitałów funduszu szło na pomoc dla „dzieci marnotrawnych” Unii Europejskiej: Grecji, Portugalii, Irlandii i Cypru. Kolejne 46% wspierało stabilizację Meksyku (bo jest ważny dla USA) i Polski (bo jest ważna dla UE i NATO). Polityka MFW często służy wzmacnianiu kursu euro.

.

     MFW pełni funkcje banku centralnego dla banków centralnych: wykorzystuje dźwignię finansową, udziela kredytów i kreuje pieniądz.

.

1111     Obecnie (stan na czerwiec 2016 roku) Międzynarodowy Fundusz Walutowy ma rezerwy złota wynoszące 2.814 ton. Większe rezerwy złota mają jedynie Stany Zjednoczone – 8.133,5 tony i Niemcy – 3.378,2 tony. Za MFW plasują się Włochy – 2.451,8 ton , Francja – 2.435,8 tony , Chiny – 1.823,3 tony , Rosja – 1.498,7 tony , Szwajcaria – 1.040 ton , Japonia – 765,2 tony. Wartość złota MFW wynosiła około 110 mld dolarów.

.

     Z jakich środków MFW kredytuje banki centralne? Przede wszystkim z zasobów własnych, czyli wpłat członków oraz majątku m.in. zabezpieczonego posiadanymi rezerwami złota. Ale stosowane są też mechanizmy bardziej złożone. Przykładowo USA pożyczają MFW środki (warunkowo), a MFW wykorzystuje je do dalszej akcji kredytowej. W efekcie, w praktyce, MFW pożycza trzy razy więcej niż sam posiada. To i tak jest dobry wynik biorąc pod uwagę, że banki pożyczają zwykle 20 razy więcej niż same posiadają.

.

     Każda pożyczka MFW to kreowanie nowego pieniądza. Jakie jest zabezpieczenie dla tak kreowanego pieniądza? To politycy, zwykle podczas szczytów, podejmują decyzje o udzieleniu zabezpieczeń w formie różnych, często warunkowych zobowiązań. Jaka realna wartość stoi za poszczególnymi zobowiązaniami? Żadna, zobowiązania obwarowane są coraz bardziej regułami prawniczymi i mają charakter woli politycznej. W konsekwencji, upadek dużej instytucji finansowej, takiej jak EBC lub Rezerwa Federalna, może spowodować efekt domina i przewrócenie całego systemu.

.

     Nowy Porządek Światowy to odejście pieniądza od świata finansów. Pieniądz coraz sewklejczęściej ma zabezpieczenie w deklaracjach politycznych, a nie w realnej matematyce. Liczby dopasowywane są do deklaracji przywódców, a deklaracje przywódców odpowiadają na oczekiwania wyborców. Każdy polityk otrzyma swoje 5 minut pod warunkiem uwiedzenia wyborców. A nic tak bardzo nie uwodzi wyborców jak obietnica, który spłynie na wyborców jeśli wybiorą polityka, który ten dobrobyt zapowiada. Najbardziej spektakularny wzrost zdolności kredytowej MFW nastąpił 2 kwietnia 2009 roku podczas londyńskiego szczytu przywódców G20. Wówczas podjęto polityczne zobowiązanie do zwiększenia zdolności kredytowych MFW do kwoty 750 mld dolarów. To było zobowiązanie polityków (Obama, Merkel, Sarkozy, Chin Hu Jintao i in.), a nie bankierów.

.

     Z trzech podstawowych funkcji pieniądza: • nośnika wartości, • jednostki obrachunkowej, • środka wymiany ta pierwsza z funkcji traci na wartości. Pieniądz przestaje mieć jakąkolwiek wartość, służy jedynie dystrybucji dóbr w społeczeństwie. Pieniądz nie ma wartości, bo nie jest niczym wartościowym zabezpieczony, poza deklaracjami polityków. Ale czy naprawdę pieniądz musi mieć jakąkolwiek wartość?

.

     Nie ma żadnego spisku światowej finansjery. Teorie traktujące o Rotschildach, Bilderbergach, masonach, iluminatach, komisji trójstronnej itd. można włożyć między bajki. Za naprawdę wielkimi pieniędzmi nie idą wcale wielkie majątki. To, że aktywa największych banków idą w biliony dolarów nie oznacza wcale, że na ten majątek składa cokolwiek więcej poza należnościami wynikającymi ze zobowiązań, a te z innych zobowiązań, a te jeszcze z innych zobowiązań, a te jeszcze z innych itd. itd. A na końcu tego łańcucha wcale nie musi znajdować się jakakolwiek realna wartość.

.

deriv     Jaka jest wartość derywatu, w szczególności zero-jedynkowego? Żadna. Dopiero w momencie realizacji jedna strona wszystko zabiera, a druga wszystko traci. A jednak w bilansach jedna i druga strona wykazuje określoną wartość derywatu, zależnie od potrzeby bilansowej. A derywaty można rolować w nieskończoność z narastającą wartością. Aż jedna ze stron nie zrezygnuje.

.

     Pieniądz jest coraz częściej wytworem woli politycznej dla zaspokojenia realnych potrzeb. Potrzeby są realne, a pieniądz jest tylko zapisem. Dla stworzenia dóbr wymagany jest zorganizowany wysiłek (zazwyczaj materiał i praca). Dla zapisania wystarczy ręka i klawiatura. Zaspakajanie potrzeb zjednuje głosy wyborców, dlaczego zatem polityk miałby mieć chwile wahania przy złożeniu podpisu?

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>