Wiosna arabska

.

.

dlaczego doszło do masowych powstań w państwach arabskich?

.

.

Slajd1     Terminem „wiosna arabska” - Arab Spring -  („przebudzenie arabskie”, „arabska wiosna ludów”) określa się masowe wystąpienia, do których doszło w państwach arabskich począwszy od połowy grudnia 2010 roku do najczęściej wiosny 2011 roku. W ich wyniku uległ częściowej zmianie porządek polityczny w państwach Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu (Arab Spring by country‎):

• TunezjaTunisian Revolution‎, Jasmine Revolution – (17 grudnia – 7 marca) -  w wyniku samospalenia, masowych protestów i rewolucji doszło do wyłonienia nowego rządu,

• Algieria2010–12 Algerian protests‎ – (29 grudnia – 15 kwietnia) – samospalenia i masowe protesty doprowadziły do obniżek cen żywności i zwiększenia subsydiów,

• LibiaLibyan Civil War‎‎, Libyan Crisis (2011–present) – (13 stycznia – 23 października) – wojna domowa doprowadziła do obalenia trwających od 42 lat rządów Mu’ammara al-Kaddafiego,

Slajd22• JordaniaJordanian protests (2011–12), November 2012 Jordanian protests – trwające od 14 stycznia masowe protesty doprowadziły do powołania nowego szefa rządu (1 lutego) oraz obniżek cen żywności,

• Mauretania2011–13 Mauritanian protests – (17 stycznia – 25 kwietnia) – samospalenie spowodowało zapowiedzi zwiększenia świadczeń społecznych,

• Oman2011 Omani protests – (17 stycznia – 22 kwietnia) – w wyniku masowych protestów doszło do zmian w rządzie i podniesienia płacy minimalnej z 364 $ na 520 $,

• SudanProtests in Sudan (2011–present), Timeline of the Sudanese protests (from September 2013) – od 17 stycznia miały miejsce protesty nie powodując jednak większych następstw,

• JemenYemeni Crisis (2011–present)‎, Yemeni Revolution‎ – (27 stycznia – 25 lutego) – w wyniku masowych protestów i powstania doszło do zmiany na stanowisku prezydenta,

• Arabia Saudyjska2011–13 Saudi Arabian protests, 2011–present Saudi Arabian protests‎ – 21 stycznia ma miejsce samospalenie, a po nim dochodzi do protestów,

• Liban2011 Lebanese protests – (24 stycznia – 15 grudnia) – dochodzi do wewnętrznych konfliktów zakończonych reformami politycznymi,

• EgiptEgyptian Crisis (2011–present)‎, 2012–13 Egyptian protestsEgyptian Revolution of 2011, June 2013 Egyptian protests – (25 stycznia – 13 lutego) – w wyniku samospalenia, masowych protestów i rewolucji dochodzi do rezygnacji rządzącego Egiptem od trzydziestu lat prezydenta Hosni Mubaraka, przejęcia władzy przez wojskowych i wyborów parlamentarnych na przełomie 2011 i 2012 roku,

• SyriaSyrian Civil War‎ – (26 stycznia – 15 marca) – po początkowych masowych protestach w dniu 15 marca doszło do wybuchu wojny domowej, która spowodowała śmierć dziesiątek tysięcy ludzi,

• Palestyna2011 Palestinian protests, 2012 Palestinian protests – od 28 stycznia doszło do wystąpień, które jednak nie pociągnęły za sobą znaczących konsekwencji,

• Maroko 2011–2012 Moroccan protests - (30 stycznia – 17 czerwca) – w wyniku protestów wprowadzono subsydia na import żywności i ograniczono władzę króla,

• Dżibuti2011 Djiboutian protests – (1 lutego – 11 marca) – masowe protesty,

• Irak2011 protests in Iraq‎, 2011 Iraqi protests2012–14 Iraqi protests – od 12 lutego miały miejsce masowe protesty,

• Somalia (13 lutego – 17 lutego) – protesty zakończone międzynarodową interwencją militarną w stolicy państwa Mogadiszu,

• BahrajnBahraini uprising (2011–present)‎ – od 14 lutego masowe protesty zakończone interwencją militarną Arabii Saudyjskiej,

• KuwejtKuwaiti protests (2011–2012) – od19 lutego do 8 marca miały miejsce protesty,

• Sahara Zachodnia 2011 Western Saharan protests – od 20 lutego miały miejsce protesty.

.

Slajd3     Na mapce obok kolorem zielonym zaznaczono kraje, w których język arabski jest jedynym językiem urzędowym, kolorem niebieskim – kraje, w których oprócz arabskiego są jeszcze inne języki urzędowe. Pod nazwą kraju podano liczbę ludności w milionach. Jak widać, największym państwem arabskim jest Egipt 82,1 mln mieszkańców), a potem w znacznej odległości od niego: Algieria (35,0 mln), Arabia Saudyjska (26,5 mln) i Jemen (24,8 mln).

     Gwiazdką oznaczono święte miasto Arabów i cel religijnych pielgrzymek – Mekkę, która znajduje się na Półwyspie Arabskim, na terytorium Arabii Saudyjskiej. W zbliżeniu na mapce Arabii Saudyjskiej widoczna jest Mekka i stolica Riyadh.

.

Slajd4     Za wyjątkiem Arabii Saudyjskiej żadne z państw arabskich nie ma znacząco silnej gospodarki mierzonej wielkością PKB (GNI) wyrażonej w rzeczywistych jednostkach nabywczych. Arabia Saudyjska ma PKB (GNI) niemal dwa razy większe od Polski przy znacząco mniejszej ilości ludności (2/3 ilości ludności Polski). Z pozostałych państw podobną wielkość PKB (GNI) wykazuje jedynie Egipt, który jednakże ma dwa razy więcej ludności niż Polska. Wśród państw arabskich malutki (22 tys. km2 czyli jest mniejszy od np. województwa Zachodniopomorskiego) i nieliczny (8 mln mieszkańców)  Izrael wydaje się być państwem gospodarczo znaczącym.

.

Slajd5     Państwa arabskie zjednoczone są w Lidze Państw Arabskich (założona 22 marca 1945). Siedzibą Ligi jest Kair, a Egipt posiada pozycję dominującą. Poza nielicznymi wyjątkami będącymi z reguły malutkimi państewkami takimi jak Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Brunei, Kuwejt czy Oman kraje arabskie są ubogie, a niekiedy skrajnie ubogie.  Komory, Somalia, Mauretania, Jemen, Sudan należą nawet do najbiedniejszych państw na globie.

     Gospodarczym wyjątkiem wśród państw arabskich jest Arabia Saudyjska. Jest państwem zamieszkałym przez aż 26,5 mln mieszkańców i zajmuje powierzchnię 2,15 mln km2 czyli jest obszarowo około ośmiu razy większym od Polski.

.

Slajd6     Liga Państw Arabskich nie jest organizmem jednolitym. Dwoma dominującymi państwami są: Egipt – ludnościowo i Arabia Saudyjska – gospodarczo. Pozostałe państwa są albo bogatymi, ale mało znaczącymi krezusami, albo – pozbawionymi wpływów z ropy naftowej – ubogimi ich krewnymi. Zróżnicowanie gospodarcze państw arabskich jest zbyt duże aby mogły one mieć wspólne cele i realnie je realizować. Na rysunku obok pokazano PKB per capita państw arabskich (członkowie Ligi Państw Arabskich zaznaczeni są na niebiesko; obserwatorzy na czerwono: Wenezuela, Brazylia, Indie, Erytrea; a na żółto – zaznaczone są państwa odniesienia: Unia Europejska, Izrael, Polska). Ligę Państw Arabskich zamieszkuje łącznie 400 mln Arabów. Członkowie Ligi Państw Arabskich traktują Izrael jako swojego wroga i nie utrzymują z nim stosunków dyplomatycznych (poza Egiptem, Jordanią i Mauretanią).

.

Slajd8     Od czasu odkrycia Ameryki przez Kolumba w 1496 roku cały świat podbijany był przez Europejczyków. Ostatecznie, nie było ani jednego metra kwadratowego ziemi na naszym globie, który by nie był podbity i eksploatowany przez kompanie handlowe państw europejskich. W 1492 roku, gdy Kolumb po raz pierwszy zszedł na ląd w Nowym Świecie, we władaniu Europejczyków znajdowało się zaledwie 9% powierzchni kuli ziemskiej. W 1801 r. władali oni już jedną trzecią planety, a w 1880 – dwiema trzecimi. Do 1935 r. pod polityczną dominacją Europy znalazło się 85% powierzchni lądów i Slajd970% ludzkości. Imperium brytyjskie miało powierzchnię 125 razy większą od Wielkiej Brytanii, francuskie – 19 razy większą od Francji, holenderskie – 55 razy większą od Holandii, belgijskie – 78 razy większą od Belgii, a w Imperium Portugalskim sama tylko Angola była 23 razy większa od Portugalii.

     Procesy dekolonizacyjne zachodziły stosunkowo niedawno – rok 1968 został nazwany „rokiem Afryki” ze względu na fakt, że wówczas najwięcej państw afrykańskich uzyskało niepodległość. Państwa arabskie, poza Egiptem i Arabią Saudyjską, uzyskały niepodległość w okresie po II wojnie światowej. We wszystkich jest widoczne „brzemię białego człowieka” i wpływ kultury zachodniej.

.

.

Dlaczego doszło do rozruchów?

.

     Najpierw warto zauważyć, że państwa arabskie są największym producentem ropy naftowej na świecie i posiadają największe jej zasoby – posiadają niemal 3/4 światowych zasobów ropy naftowej. Ma to ogromne znaczenie z dwóch powodów:

• bezpieczeństwa energetycznego świata – zaprzestanie wydobycia ropy lub utrata kontroli nad szybami naftowymi mogłyby doprowadzić do trudnych do przewidzenia skutków politycznych i gospodarczych na całym świecie,

• porządku finansowego gospodarki światowej – obrót ropą naftową odbywa się wyłącznie z użyciem amerykańskich dolarów; rezygnacja z wyłączności tej waluty mogłaby spowodować trudne do przewidzenia skutki dla gospodarki światowej, łącznie z utratą przez Stany Zjednoczone statusu „supervisora” świata.

22slajd

     Stany Zjednoczone mają zatem żywotny interes sprawowania kontroli nad obszarem Bliskiego Wschodu i w mniejszym stopniu Afryki Północnej. Ewentualne zjednoczenie państw arabskich, pod hegemonią któregokolwiek z nich (Irak, Egipt), mogłoby mieć katastrofalne skutki dla świata i samych Stanów Zjednoczonych. Dlatego prowadzona jest polityka stałego skłócania Arabów i wspierania Izraela, lokalnego destabilizatora. Armia Izraelska jest 11. co do wielkości światową potęgą militarną, a jej roczny budżet wynosi 15 mld dolarów.

.

     Dzięki pomocy gospodarczej i politycznej Stanów Zjednoczonych Izrael pełni funkcję żandarma na Bliskim Wschodzie. Pomoc ta wynosi około 3 mld dolarów rocznie, a od 1973 roku wyniosła już sumarycznie ponad 140 mld dolarów. Bardzo bliskimi sojusznikami Izraela są także Niemcy i Wielka Brytania.

Slajd18     Zamożność Izraela względem sąsiadów jest bezdyskusyjna – dochód na głowę mieszkańca wynosi 32,1 tysiąca dolarów, podczas kiedy u Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu i w strefie Gazy – 5,3 tys. $, a w bezpośrednim sąsiedztwie – w Egipcie – 10,8 tys. $, w Jordanie – 11,7 tys. $. Średni dochód na głowę mieszkańca wśród członków Państw Ligi Arabskiej wynosi 4.239 dolarów – Arab League. Różnice dochodów między Izraelem a Arabami są ogromne!!!

     Ludność Izraela wynosi 8,1 mln osób, z tego tylko 3/4 stanowią Żydzi. Światowa populacja Żydów szacowana jest na 13,8 – 18,2 mln – Jews, Lists of Jews by country. Ludność Państw Ligi Arabskiej wynosi 357 mln osób – Arab League, a światowa populacja Arabów szacowana jest na 420 – 450 mln osób – Arab. Sześć milionów Żydów trzyma w skutecznym szachu 357 milionów Arabów, którzy nie potrafią się zjednoczyć i wykorzystać zasobów ropy naftowej. 

.

     Poza Arabami Żydzi walczą z Palestyńczykami, których tylko w Palestynie mieszka 4,4 mln – Palestinians. Światowa populacja Palestyńczyków szacowana jest na 11 mln osób – Palestinians. Na każdych 3 Żydów w Izraelu przypada 2 Palestyńczyków i 60 Arabów zamieszkujących Ligę Państw Arabskich.

.

     Państwa arabskie, będąc newralgicznym dla gospodarki światowej rejonem świata, są z całą pewnością pod „troskliwą opieką” służb wywiadowczych Stanów Zjednoczonych. Masowe rozruchy i rewolucje, połączone z obaleniem rządów, szczególnie kiedy mają miejsce równocześnie w wielu państwach tego regionu, nie wzięły się z przypadku. Odpowiednio kierowane strumienie, pochodzących z Zachodu pieniędzy, już wielokrotnie wpływały na losy świata. Nie spoczniemy zanim ostatni Arab nie złoży rąk w modlitwie do naszego Boga, i z pokorą nie odda swojego losu we władzę zachodniego kapitału.

.

.. .

Wydaje się, że gospodarka państw arabskich ma się dobrze … więc gdzie leży przyczyna rozruchów?

. . . . Slajd28.

    Dynamika wzrostu PKB (GNI) w rzeczywistych jednostkach nabywczych była znaczna. Na rysunku obok widać, że wyniki gospodarcze niektórych państw regionu są lepsze niż Polski (Jordania, Oman), a innych niewiele ustępują Egipt, Tunezja, Arabia Saudyjska, Jemen, Algieria).

. . .

Slajd27     Egipt rozwijał się, na przestrzeni długiego okresu czasu, w dokładnie takim samym tempie jak Polska. A przecież to w Egipcie setki tysięcy ludzi wyszło na ulice i doszło do wybuchu rewolucji w wyniku której zginęło według różnych szacunków od 6.000 do 8.000 ludzi.

     Algieria miała dynamikę rozwoju porównywalną do Polski, a jednak w wyniku rewolucji zginęło według oficjalnych danych 338 osób, a 2147 zostało rannych.

     W monarchii absolutnej, jaką jest Arabia Saudyjska, także doszło do masowych rozruchów. Zginęły według oficjalnych danych 2 osoby, a 3 zostały ranne. Pomimo, że rozwój tego państwa następował z dynamiką znacznie lepszą niż w Polsce w okresie po zmianie ustroju.

.

.

Jeśli więc było gospodarczo tak dobrze to dlaczego do masowych wystąpień doszło?

.

     Dopóki na Półwyspie Arabskim będzie płynąć ropa, dopóty Zachód będzie żywotnie zainteresowany rozwiązaniami gwarantującymi brak jedności świata arabskiego. Nie ma takiej ceny, której nie można by zapłacić za stabilny porządek zachodniego świata.

lluddziee.

    Na wykresie obok podana jest liczba ludności Polski oraz wybranych krajów arabskich, w szczególności Egiptu, Tunezji (w których doszło do rewolucji), Syrii (w której doszło do wojny domowej) oraz Algierii, Jemenu i Iraku (w których miały miejsce masowe protesty). W okresie 1980 – 2014 nastąpił przyrost ludności Polski o 7 % (tj. o 2,5 mln osób), natomiast Tunezji – o  73 % (tj. 4,6 mln osób), Egiptu – o 86 % (tj. 38,5 mln osób), Algierii – o 105 % (tj. 20,5 mln osób), Syrii – o 145 % (tj. 13,0 mln osób), Iraku – o Slajd32155 % (tj. 21,1 mln osób), Jemenu – o 216 % (tj. 17,1 mln osób). Warto zauważyć, że polska emigracja zarobkowa wyniosła po 2004 roku około 2 mln osób, co oznacza, że nie nastąpił odczuwalny wzrost ludności. Rozwój gospodarczy w Polsce przełożył się na dobrobyt obywateli, bo nie wzrosła ich ilość, podczas kiedy taki sam, a niekiedy większy rozwój w państwach arabskich, z powodu wzrostu liczby ludności został odczuty jako znaczące pogorszenie warunków życiowych.

.

Slajd31     W Saharze Zachodniej Western Saharaw latach 1961 – 2003 nastąpił ponad ośmiokrotny wzrost liczby ludności (na wykresie obok). W lipcu 2013 roku zamieszkiwało ten kraj 555 tysięcy osób, przy średniej wieku społeczeństwa zaledwie 20,8 lat (40% ludności było w wieku do 14 lat, a tylko 8% w wieku 55 lat i więcej). PKB per capita PPP wynosił zaledwie 2.500$ (według CIA Factbook). Czy taki kraj może być stabilny politycznie, czy nie wystarczy mała iskra, żeby wywołać w nim polityczny przewrót?

.

Slajd34.

    Gwałtownie wzrastająca liczba ludności jest zjawiskiem występującym powszechnie w państwach arabskich, nie tylko w tych ubogich. W latach 1980 – 2014 liczba ludności wzrosła: Libii – o 103 %, Jordanii – o 220 %, Bahrajnu – o 273 %, Omanu – o 241 %, a Dżibuti – o 147 %. Przy czym PKB per capita PPP wynosi: Libii – 11.300 $, Jordanii – 6.100 $, Bahrajnu – 29.800 $, Omanu – 29.800 $, Dżibuti – 2.700 $.

. przed1.

    W konsekwencji, pomimo że, państwa arabskie w części rozwijały się nawet lepiej niż Polska to  dochód na głowę mieszkańca wzrósł w nich tylko w niewielkim stopniu. Państwa arabskie padły w tym przypadku ofiarą własnej polityki demograficznej. Inaczej w Polsce, wzrost gospodarczy przełożył się na polepszenie warunków statystycznego Polaka.

.

przed0     Dlaczego jednak doszło do rozruchów w wielu krajach równocześnie? Zespoły eksperckie i indywidualni badacze skłaniają się ku tezie, że bezpośrednią przyczyną wystąpień były znaczne zwyżki cen żywności (na rysunku obok). Długotrwała stagnacja gospodarcza per capita w połączeniu ze znaczącymi zwyżkami cen żywności doprowadziły do wybuchu niezadowolenia społecznego.

.

     Czy jednak te rozruchy były inspirowane i koordynowane przez służby specjalne „żandarma świata” prawdopodobnie pozostanie na zawsze tajemnicą.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>